คอลัมน์แลหนัง ในมติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 18-24 มกราคม 2551 เขียนถึงบรรยากาศหนังไทยผ่านบทวิจารณ์หนังเรื่อง "โปงลางสะดิ้ง ลำซิ่งส่ายหน้า" เอาไว้น่าสนใจ ขอคัดลอก(บางส่วน)มาโพสต์ซ้ำอีกครั้ง...

โครงเรื่องน่าทำหนังชีวิตดีๆ ได้ แต่เมื่อตลาดหนังไทยในปัจจุบันไม่ปลื้มหนังชีวิต ไม่ว่าจะที่เราทำมาเองดีๆ อย่าง มหา'ลัยเหมืองแร่ หรือ วัยอลวน 4 ไปจนถึงที่ระดับโลกยกย่องให้เป็นหนังเยี่ยมอย่าง The Pianist

คนรักหนังไทยจึงได้แต่ตาปริบๆ มองดูหนังผี หนังแค่นตลก และเพศเพี้ยน ทยอยตบเท้าเข้ามาเรียงแถวในเส้นทางประวัติศาสตร์การภาพยนตร์ไทย

ทั้งที่เรามีผลงานขึ้นไปเคียงบ่าเคียงไหล่ บ้านเมืองอื่นๆ ที่เขามีศักยภาพเหนือกว่า ชนิดทำให้ตลาดหนังโลกสนใจหนังไทยอย่างไม่เคยปรากฎมาก่อน ทั้งนี้ นอกจากจะเพราะปรากฎการณ์ จา พนม ในระดับตลาดแล้ว ยังมีงานที่นักดูหนังในระดับสากลชื่นชมยกย่องทั้งแบบดูไม่ยากอย่าง Beautiful Boxer ไปจนถึงงานเกินตลาดมากไปหน่อยของอภิชาตพงษ์

แต่ในเมื่อตลาดบ้านเราไม่นิยมชมชอบงานเหล่านี้ ก็ต้องเห็นใจผู้ลงทุน ใครจะเอาเงินมาละลายไปเปล่าๆ ได้