คิดต่อจาก ทำไมบล็อกของตัวเองถึงดีกว่าเฟซบุ๊คเพจ แต่ยังไม่เรียบร้อยดี เขียนเป็นข้อๆ ไว้ก่อนละกัน

• แม้ Facebook จะมีอิทธิพลมากขึ้น แต่การใช้งาน Google (รวมทั้ง Search Engine อื่น) ก็ยังคงอยู่
• การค้นหาใน Facebook ใช้ผลการค้นหาของ Bing
• การค้นหาด้วย Google แสดงหน้าโปรไฟล์ และหน้าเพจใน Facebook ที่เปิดเผยสาธารณะ
• การสนทนาในกลุ่มเพื่อนผ่านเว็บ Community ต่างๆ ลดลง โดยย้ายไปสนทนากันเฉพาะกลุ่มมากขึ้นใน Facebook
• เว็บ Community จะยังคงมีลมหายใจแผ่วๆ แต่ไม่ขยายตัว
• เว็บบล็อก หรือเว็บข่าวสาร ยังมีพื้นที่อยู่ในโลก world wide web แต่ต้องขยับเข้าไปใกล้ชิด Facebook มากขึ้น
• หลายเว็บใช้ Facebook Comment เพื่อให้ข้อความยังคงแสดงอยู่ในเว็บ แต่แท้จริงแล้วข้อมูลความเห็นถูกเก็บไว้ที่ Facebook
• หลายเว็บใช้ Facebook Connect (Sign in with Facebook) กับระบบเว็บไซต์ เพื่อดึงคนที่ใช้ Facebook ให้มาใช้งานเว็บของตน

หลังจากวันก่อนทำถึก ยัดข้อมูลลงในฐานข้อมูล drupal ไปแล้วรอบนึง มาวันนี้พี่ที่ดูแลเนื้อหาของเว็บดังกล่าว ให้โจทย์ใหม่มา 2 ข้อ คือ (1) จำกัดจำนวนตัวอักษรในช่องแสดงความเห็น และ (2) เอาชื่อพื้นฐาน anonymous ออกจากช่อง your name เพื่อให้คนโพส ตั้งชื่อใหม่

...

ส่วนชุดใหม่ของ อีทีซี มีชื่อว่า บริง อิท แบ็ค (Bring It Back) หากดูเผินๆ ก็เป็นการนำเสนอผลงานแบบสูตรสำเร็จอย่างที่ผ่านมา แต่มีสูตรสำเร็จที่ตอกย้ำความชัดเจนในแนวทางที่พวกเขาถนัด

นั่นคือ แนวเมโลดีมักอิงแอบกับความเป็นป๊อปที่ฟังติดหูง่าย อาจจะมีบิดๆ เหวี่ยงๆ เพื่อสะท้อนความเปรี้ยว ขณะที่ภาคริธึ่มมีทั้งสนุกสนาน ซับซ้อน ส่วนภาคฮาร์มอนี เติมไอเดียได้อย่างพอเหมาะไม่เข้มจนขม และไม่หวานจนเลี่ยนจนไร้กึ๋น

ถือเป็นการทำงานด้วยศิลปะ 2 ชั้น ชั้นแรก คนทำงานต้องมีฝีมือทางดนตรีอยู่ก่อนแล้ว ส่วนชั้นที่สอง คนทำงานต้องเรียนรู้ในการประสานดนตรีในฐานะศิลปะกับดนตรีในฐานะงานเชิญพาณิชย์ที่ทำออกมาก็หวังเอาใจตลาด ให้มีฐานคนฟังสนับสนุน

ดูเหมือน อีทีซี จะทำได้ดีในเรื่องนี้ โดยเฉพาะเมื่อยึดเกาะกับสไตล์ดนตรีป๊อป โซล ฟังก์ ซึ่งกำลังเป็นเทรนด์การฟังเพลงของคนรุ่นใหม่ในเวลานี้

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดของการพัฒนาในเรื่องนี้ คือกุศโลบายในการเติมความสำคัญของภาคดนตรีเข้ามาอย่างมีนัยสำคัญ นั่นถือเป็นแนวทางที่ยั่งยืนในการ 'สถาปนา' ไปสู่การเป็นวงดนตรีขั้นเทพในระยะยาว เพราะไม่เพียงภาคคำร้องที่มีเนื้อหาซ้ำซากเอาใจคนฟังหมู่มาก แต่แฟนเพลงที่สนใจใน 'เนื้อหา' ของดนตรีก็พลอยมีความสุขสบายในอารมณ์ ไม่ต่างจากคนฟังทั่วไปไปด้วย

รูปธรรมที่เห็นชัดในเรื่องนี้คือ อินเทอร์ลูด หรือ ดนตรีคั่นระหว่างแทร็คเพื่อเชื่อมโยงอารมณ์เพลงเข้ามาใช้อย่างถูกที่ถูกทาง สมาชิกทั้ง 5 ของ อีทีซี ทั้ง มินท์, โซ่, บี, หนึ่ง และ โอเล่ มีโอกาสได้สำแดงตัวตนอย่างใจปรารถนา มีการเลือกใช้โมทิฟที่มีเรฟเฟอเรนซ์มาจากเพลงที่พวกเขาชื่นชอบเป็นการส่วนตัว

นอกเหนือจากอินเทอร์ลูด หลายเพลงในอัลบั้ม เปิดพื้นที่ให้การโชว์ลีลาทางดนตรีมากขึ้น ซึ่งนับเป็นเรื่องน่ายินดี เพราะนี่คือการผลิกโฉมให้ศิลปินเพลงป๊อปไทยได้ถ่ายทอดชั้นเชิงทางดนตรีให้แฟนเพลงได้สัมผัส นอกเหนือจากเพลงขาย อย่าง อย่าถาม, หมดเวลา หรือ พร้อมรับความเสียง (ชื่อเพลงนี้เอาไปหาสปอนเซอร์บริษัทประกันภัยได้เลย-ฮา) ในอัลบั้มยังมีเพลงฟังเพลิน(กว่า)อีกหลายเพลง อาทิ บริงอิทแบ็ค ที่มี โก้ เศกพล มาโซโลแซ็ก, นางฟ้า ฟีเจอริง โจอี บอย, ชิลล์, รักคนเอาแต่ใจฯ

โดยภาพรวมแล้วผลงานชุดนี้ คงไม่ทำให้แฟนเพลงผิดหวัง ดูเหมือนทักษะในการเอาใจแฟนเพลงทุกกลุ่ม จะกลายเป็นความสามารถเฉพาะตัวของวงนี้ไปแล้ว

จาก.. คอลัมน์เพลงบนแผง
จาก ลิปตา ถึง อีทีซี ความแตกต่างของก้าวใหม่
เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 22 สิงหาคม 2551

นั่งเบาะหลังกับขับเองเนี่ย... มันไม่เหมือนกันหรอกนะพี่อ้อ... จริงมั้ยพี่ตั้ม

โอ๋พูดกับอ้อและตั้ม
จากภาพยนตร์ วัยอลวน 4 : ตั้ม-โอ๋ รีเทิร์น

สังคมเรา อุดมสมบูรณ์ไปด้วยความเห็น แต่แห้งแล้งเรื่องความรู้

วรเจตน์ ภาคีรัตน์
หัวหน้าภาควิชากฎหมายมหาชน
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชู-พิด สัมภาษณ์ (30 มิ.ย. 2551)