Human

พักหลังๆ มานี้ มักคิดซีเรียสฟุ้งซ่าน กับคำพูดหลายๆ คำ เช่น "ฟุ่มเฟือย" "พอเพียง" "จำเป็น" ในบริบทของบุคคลอื่น ไม่ว่าจะเป็นบุคคลที่ 3 ที่ 4 ที่ 5 หรือใครก็ตามที่นึกถึง หรือถูกพาดพิงถึง ด้วยการเอามุมมองของตัวเอง หรือบริบทแบบที่คิดว่ามันควรจะเป็นกับบุคคลเหล่านั้น ทั้งในแบบตั้งใจและไม่ตั้งใจก็ตาม

แต่พอมานึกอีกที มัวไปนึกว่าคนอื่นเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ตัวเองก็คาบเกี่ยววุ่นวายเพ้อเจ้อไปกับทั้ง 3 คำข้างต้น ตามอัตภาพเหมือนกันนั่นแหละ :|

"ฉันไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณพูด แต่ฉันจะปกป้องสิทธิ์ในการพูดของคุณด้วยชีวิต"

"คิดเพื่อตัวคุณเอง และปล่อยให้คนอื่นได้รับอภิสิทธิ์ในการทำเช่นนั้นด้วย"

> via: bact.blogspot.com

> web: Different thinking is no crime

เคยคิดกันมั้ยว่าการเมื่อมีความชอบในอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วมีเพื่อนที่ชอบเหมือนกันเยอะๆ มันอาจจะกลายเป็นกลุ่มคนหรืออาจจะเรียกว่าสังคมก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตจริง หรือชีวิตออนไลน์

การที่จะอยู่ร่วมกันเป็นสังคมที่เรียบร้อย แต่ละคนก็จะนำสิ่งที่คิดว่าดีเอามาแลกเปลี่ยนกัน ความรู้ ความสามารถ เทคนิควิธีการ ของเล่นต่างๆ ฯลฯ ไม่ว่าจะมากหรือน้อย ก็นำมาแบ่งปันกันได้

จนบางครั้งหลายคนกลับคิดว่า เราเอาสิ่งดีมาแบ่งให้คนอื่นมากเกินไปหรือเปล่า? ทำไมบางคนไม่เอามาแบ่งปันในสัดส่วนที่เท่ากัน? เราได้ไม่คุ้มกับที่นำมาแบ่ง?

แต่กลับลืมไปว่า การที่เราได้นำสิ่งดีมาแบ่งปันกันนั้น เราได้รับอย่างอื่นที่มากกว่ากนั้นโดยไม่รู้ตัว มิตรภาพ ความผูกพัน การได้รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้ เหล่านี้บางครั้งอาจจะไม่เคยนึกถึง แต่มันมีอยู่จริง !!